ظهور فمینیسم نئولیبرال

فمینیسم نئولیبرال به‌تمامی با نظم نئولیبرال در هماهنگی است و هیچ نقدی نسبت به نئولیبرالیسم یا عقلانیت نئولیبرال ندارد. سوژه‌ فمینیست نئولیبرال از آن رو فمینیست است که مشخصاً از نابرابری‌های خاصی که میان زنان و مردان وجود دارد آگاه است و از آن رو نئولیبرال است که منکر نیروهای اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی‌ مسبب این نابرابری است و همچنین مسئولیت کامل حال خوب و مراقبت از خود را به عهده می‌گیرد، که تا حد زیادی متکی بر ایجاد تعادل رضایت‌بخش میان کار و خانواده و براساس محاسبه‌ هزینه و فایده است. از این رو این سوژه بسیج می‌شود تا نابرابری جنسیتی پایدار را از مسئله‌ای ساختاری به مسئله‌ای فردی بدل کند. کاترین روتنبرگ با اشتیاق و جدیت برای ما روشن می‌کند که فمینیسم نئولیبرال نه قسمی فلسفه، بلکه راهنمای خودیاری برای زنان طبقهٔ متوسطِ روبه‌بالاست که زنانی را که در قالب صاحبان مشاغل ممتاز نمی‌گنجند، پشت سر می‌گذارد.