پایان عشق

فرهنگ غربی بی‌وقفه شیوه‌هایی را بازنمایی می‌کند که عشق به شکلی جادویی، ناگهان در زندگی افراد فوران می‌کند، لحظه‌ای اسطوره‌ای که در آن درمی‌یابیم سرنوشتْ شخصی را از پیش برایمان مقدر کرده است؛ انتظاری پرتب‌وتاب برای تماسی تلفنی یا ایمیلی از سوی او و رعشه‌ای که به‌محض فکرکردن به او بر تنمان می‌افتد. با این‌حال، فرهنگی که حرف‌های بسیاری از عشق می‌گوید، در لحظه‌هایی نه_کمتر_رمزآلود، سکوت سنگینی پیشه می‌کند، همان لحظه‌هایی که ما از عاشق‌شدن حذر می‌کنیم، جایی که از عشق فارغ می‌شویم، نسبت به همان که شب‌ها بیدارمان نگه می‌داشت بی‌اعتنا می‌شویم، یا با شتاب از آنها که چند ماه قبل یا حتی چند ساعت قبل ما را هیجان‌زده می‌کردند، دور می‌شویم. این سکوت زمانی عجیب‌تر می‌شود که بدانیم تعداد روابطی که بلافاصله بعد از شروعشان یا جایی در مسیر هیجانی‌شان فرومی‌پاشند، سرسام‌آور است. شاید فرهنگ ما نمی‌داند چطور این مسئله را بازنمایی کند یا در موردش بیندیشد، چون ما در دل داستان‌ها و درام‌ها و به‌واسطهٔ آنها زندگی می‌کنیم و «ترک عشق» پیرنگی‌ست که ساختار روشنی ندارد. معمولاً با لحظهٔ افتتاحیه، یا نوعی مکاشفه، آغاز نمی‌شود. برعکس، بعضی روابط حتی قبل از اینکه به‌راستی آغاز شوند یا اندکی بعد از شروع، محو یا ناپدید می‌شوند، درحالی‌که بعضی دیگر با مرگی آهسته و نامفهوم پایان می‌پذیرند. پس از دو دهه تحقیق درمورد موضوع عشق نظرم به ندیمهٔ ملازمش، یعنی «ترک عشق» جلب شد، که همزمان یک فرآیند، یک احساس و یک رخداد است. «ترک عشق» به اندازهٔ «عشق» موضوع هیجان‌انگیزی نیست. اما من دریافتم که شاید حتی دقیق‌تر و واضح‌تر قادر است نیروهای اجتماعی زندگی روانی ما را نشان دهد.