لوکاچ پس از کمونیسم

زندگی (۱۸۸۵-۱۹۷۱) و کارنامهٔ (آغاز در ۱۹۰۴) لوکاچ نزدیک به نُه دهه در بر می‌گیرد. او در میانهٔ آشوب دو جنگ جهانی ویرانگر زیست. زندگی خصوصی وحرفه‌ای‌اش به یک اندازه سرشار از کشاکش و مناقشه بود. لوکاچ که فرزند یک بانکدار ثروتمند و اشرافی بود، عمر خود را صرف محکوم‌کردن رژیم‌های سیاسی‌ای کرد که آنها را استثماری می‌دانست: سرمایه‌داری، فاشیسم، و ارزش‌هایِ غیر اصیلی که جامعهٔ بورژوایی ترویجشان می‌کرد. او در آغاز زندگی، بسیار پیش از مطالعهٔ مارکس، خود را وقف مطالعهٔ بی‌عدالتی اجتماعی‌ای کرد که آن را پیرامون خویش مشاهده می‌کرد و بازتابش را در اشکال خاص هنر و ادبیات می‌دید. او می‌خواست واقعیت را بفهمد و بر آن تأثیر بگذارد. به‌رغم مسیر سنگلاخِ حرفه‌اش که از جدال‌های سیاسی میان شرق و غرب، استالین و هیتلر، و بازنگری در برخی از آثار گذشته‌اش گذر می‌کرد، لوکاچ سرانجام دید که زندگی‌اش تجسم اخلاق او شده است: «اندیشهٔ زیسته»، طوری که خود در زندگی‌نامهٔ خودنوشتش آن را توصیف کرده بود.