هگل، هائیتی و تاریخ جهان شمول

سوزان باک-مورس در این اثر پیشگامانه پیوندهایی تازه میان تاریخ، نابرابری، تعارض اجتماعی و رهایی انسانی برقرار می‌کند. هگل، هائیتی و تاریخ جهان‌شمول بازخوانیِ اساسیِ دیالکتیک ارباب–بردهٔ هگل است و راهی پیش می‌نهد برای رهاییِ پراتیک نظریِ انتقادی از زندانِ منازعات درونیِ خودش. باک-مورس با تاریخ‌مند کردنِ اندیشهٔ گئورگ ویلهلم فریدریش هگل و کنش‌هایی که در انقلاب هائیتی صورت گرفت، پیوندهای شگفت‌آور میان این دو را بررسی می‌کند و ما را به گسترش مرزهای تخیل تاریخی‌مان فرامی‌خواند. او نشان می‌دهد که امکانِ فراروی از حدود، در گسست‌های جریان تاریخ، در لبه‌های تجربهٔ انسانی و در پیوندهای غیرمنتظره میان فرهنگ‌ها کشف می‌شود. همین درخشش‌های لحظه‌ایِ وضوح‌اند که به‌رغم تفاوت‌های فرهنگی، امکانِ فهم را می‌گشایند. آنچه باک-مورس پیش می‌نهد حکماً یک «انسان‌گرایی نو» است، انسان‌گرایی‌ای که به فراسوی دلالت‌های ایدئولوژیکِ معمولِ این تعبیر می‌رود تا بی‌طرفیِ رادیکالی را دربرگیرد که بر نفوذپذیریِ فضای میان سویه‌های متقابل اصرار می‌ورزد و هم‌زمان در پیِ دست یافتن به انسانیتی مشترک است.